Autódromo José Carlos Pace, Interlagos

W odróżnieniu od romantycznego Rio de Janerio, to przemysłowe Sao Paulo doczekało się toru, które z powodzeniem może zostać nazwane najważniejszym obiektem f1 na sportowej mapie Brazylii.  Nikogo nie dziwi, że miasto wielkich kierowców F1 (Fittipaldi, Pace, Senna, Barrichello i Massa) tak bardzo ukochało najszybszy ze sportów. Obecny wygląd Interlagos jest ledwie wycinkiem jego pierwotnej wersji.

Trasa licząca przeszło 8 kilometrów (!) owijała naturalne jezioro, a jej wyróżnialnymi fragmentami była szybka część zewnętrzna oraz kręta i ciasna wewnętrzna. Do roku 2007, w którym wygładzono powierzchnie Interlagos, tor mógł z powodzeniem brać udział w konkursie na największą „wyboistość” w historii F1. Pierwsze zwycięstwa na Interlagos odnosili bożyszcze tłumów (Fittipaldi w latach 1973-1974 i Pace w 1975r.). W roku 1978 Formuła przeniosła się na konkurencyjny Jacarepagua w Rio de Janerio, ale nieciekawa konfiguracja toru i „niechętna” w spontanicznym dopingu publika zmotywowała władze F1do ponownego przeniesienia Grand Prix na wzniesienia Sao Paolo.

Ten stan utrzymał się krótko, bo nieprzerwanie od 1981r. do końca lat 80 ryk silników można było usłyszeć tylko w Rio, gdzie dwukrotnie tryumfował lokalny bohater, Nelson Piquet. Od 1990r. Grand Prix Brazylii ma tylko jeden tor - "domowy" Interlagos. Zrezygnowano z szybkiej zewnętrznej części, dzięki czemu tor do dziś zachowuje długość 4,309 kilometra.

W rok po modernizacji obiektu wygrał Pele Formuły, Ayrton Senna, a sukces ten powtórzył w 1993r. w toczonym w trudnych, deszczowych warunkach wyścigu. Ze smakiem zwycięstwa w kraju kawy zapoznali się również m.in. Hill, Villeneuve, Hakkinen (dwukrotnie), Schumacher i Fisichella. W sezonie 2007r. w niezwykłych okolicznościach tryumfował Kimi Raikkonen, który zwyciężył wyścig przy znaczącym współudziale Felipe Massy. 

Robert Kubica:

Na Interlagos zawsze panuje wspaniała atmosfera, dzięki brazylijskim kibicom. To jeden z tych wyścigów, które są zwykle ekscytujące, często z powodu nieprzewidywalnej pogody, więc możemy mięć kolejny interesujący weekend. Ogólnie rzecz biorąc, jazda po torze stanowi całkiem duże wyzwanie i jest to zdecydowanie tor, który lubię.

To dosyć staromodny tor z kilkoma ciekawymi sekcjami. W środku okrążenia jest kilka zakrętów prowadzących w górę i w dół, a także kilka ślepych dohamowań i łuków z późnymi wierzchołkami. Następnie jest duża sekcja pod górę od ostatniego zakrętu i dalej wzdłuż głównej prostej. Nie wygląda to zbyt stromo, kiedy oglądasz to w telewizji, ale ważna jest tam duża moc i trakcja, ponieważ jest to dosyć długi odcinek do pierwszego zakrętu.

Potrzebne są ustawienia, które tak naprawdę radzą sobie ze wszystkim, gdyż znajduje się tam taka mieszanka zakrętów - szybkich i wolnych. Ponadto nawierzchnia jest wyboista, więc potrzebny jest bolid, którym jedzie się gładko i wygodnie. I jak zwykle, trzeba znaleźć najlepszy kompromis pomiędzy dociskiem aerodynamicznym i prędkością maksymalną, ponieważ musisz być konkurencyjnym na długich prostych.

To obiekt, gdzie są dobre miejsca do wyprzedzania. Największe szanse są na pierwszym zakręcie, a jadąc w cieniu aerodynamicznym na głównej prostej, można spróbować opóźnić dohamowanie i wcisnąć się od wewnętrznej. W ubiegłym roku pomogło to, że niektóre bolidy jechały z ustawieniami na suchy tor, a inne - na mokry, więc spowodowało to całkiem duże różnice pomiędzy niektórymi autami.

Kiedy pada deszcz, tor staje się bardzo zdradliwy, szczególnie dlatego, że opady są bardzo intensywne i często pojawia się sporo rzeczek i kałuż na torze. Jednak organizatorzy wykonali ostatnio dobrą robotę z drenażem nawierzchni toru, co pomogło.