Rubens Barrichello

Urodzony: 13.05.1972 (Sao Paulo)
Zamieszkały: Monte Carlo (Monako)
Debiut: GP RPA 1993

W Formule 1 są pewne zjawiska, o których mówi się, że są "od zawsze". Od zawsze chodzi tu o ściganie, od zawsze kierowcom towarzyszą piękne panie i równie piękne zera na koncie i "od zawsze" w Jedynce ściga się Rubens Barrichello. Ok, badźmy dokładni - od 1993 roku (co i tak dla wielu oznacza, że ich początki z Formułą naznaczone są obecnością Brazylijczyka).

Dziś mówi się o Rebensie głównie przez pryzmat jego wielkiego doświadczenia (weteran Barrichello ma na swym koncie 267 wyścigów Grand Prix!), a przecież jest on wielkim fachowcem poskramiania bolidów F1. Zaczynał skromnie, w nieliczących się w walce o najwyższe cele, Jordanie i Stewarcie, ale i tak dał się wówczas poznać jako posiadający wystarczające umiejętności, by zasiąść za kierownicą symbolu ścigania i elegancji, Ferrari. Jako partner niemieckiej maszyny do zwyciężania, zapewnił ekipie z Maranello pięć kolejnych tytułów mistrza świata w obu kategoriach. Do historii przejdzie także pamiętne Grand Prix Austrii w 2002 roku, podczas którego jawne 'team orders' spowolniły bolid Rubensa, który na metry przed metą dał się wyprzedzić Michaelowi Schumacherowi. Bezprecedensowy 'wyczyn' Ferrari zawyrokował zmianą regulaminu i wprowadzneniem zakazu pracy drużynowej na torze (po latach Barrichello zarzuci Ferrari, że umyślnie wzbraniała go od zwycięstw w wyścigach, w których o tryumf walczył także Schumi, szantażując zerwaniem kontraktu).

Od momentu debiutu w RPA w 1993 Brazylijczyk zwyciężył w 9 wyścigach. Niewiele? Jeśli przez sześć lat za partnera ma się Schumachera, a po angażu w Hondzie otrzymuje się bolid, którym nawet Schumacher nie byłby w stanie zwyciężyć, to suma tryumfów Brazylijczyka musi budzić uznanie. Podobnie zresztą jak jego nieprzejednana wola walki. W okresie przygotowawczym do sezonu 2008 miał Rubens schudnąć o 6 kilogramów. I schudł. Przed sezonem 2009 nikt nie dawał mu szans, że zasiądzie za kierownicą tworu, jaki powstanie z rozpadającej się stajni z Brackley. I zasiadł za sterami odmłodzonego teamu Rosa Brawna, Brawn GP. Z werwą, której nie powstydziliby się żaden debiutant.

Świetny samochód w połączeniu geniuszem Rossa Brawna, zaowocował ( trochę szczęśliwym ) drugim miejscem, w inaugurującym sezon GP Australii. Jednak podczas gdy Jenson cieszył się z 6 zwycięstw, Rubens dojeżdżał zazwyczaj na drugich miejscach. To doprowadziło do wybuchu emocji. Po GP Niemiec Rubens stwierdził, że „zespół pokazał jak przegrać wyścig”. Po męskiej rozmowie z szefem zespołu, Barichello odzyskał ducha walki który sprawił, że liczył się w walce o tytuł aż do pechowego GP Brazylii, kiedy to z delikatną pomocą Hamiltona pożegnał się z marzeniami o mistrzostwie.

Po skończonym na trzecim miejscu sezonie, został oficjalnie potwierdzony jako kierowca Williams F1 Team. Nikt oczywiście nie spodziewał się cudownych rezultatów. Ale jazda dla Sir Franka wyraźnie była spełnieniem marzeń Rubensa. „Atmosfera jest fantastyczna. Razem z zespołem mamy ambicje zdobyć mistrzostwo. No i każdy Lubi Williamsa. Nie mówię że ludzie źle życzą Ferrari, ale chcieliby, aby wygrywał ktoś inny”. Stał się numerem 1. Jego spokojna i opanowana jazda sprawiły, że zespół zdołał znacząco poprawić swój pakiet podczas sezonu i wyprzedzić Force India i awansować o jedno miejsce w stosunku do generalki z 2009 roku.

Pasja Rubensa i jego zapał są tym czego potrzebowali wszyscy w Grove. Po suchych latach, wreszcie zaczynają myśleć o powrocie na szczyt. Tylko sam Barichello pozostaje niewzruszony: „ Uważam że jestem najlepiej przygotowanym kierowcą w całym padoku. Nie sądzę też, aby wiele osób miało motywację i charakter, aby robić to, co ja robię." Cała prawda o przesympatycznym weteranie F1.