Fernando Alonso

Urodzony: 29.07.1981 (Oviedo)
Zamieszkały: Mont-Sur-Rolle (Szwajcaria)
Debiut: GP Australii 2001

Zapytajcie jakiegokolwiek Hiszpana o Oviedo, a od razu roztoczy się nad wami wizja narodowego bohatera Asturii, który przywrócił Hiszpanię na mapę wielkiego ścigania F1. Do niedawna jeszcze Espania kojarzona była głównie z Grand Prix Barcelony i torem w Jerez. Teraz, a w zasadzie z dniem zdetronizowania Michaela Schumachera, Hiszpania znaczy Alonso. A Alonso znaczy „piekielnie szybki”.

Fernando Alonso zaczął młodo, bo już w wieku 3 lat zamienił koła dziecięcego wózka na gokartowe. Po serii zadziwiających, jak na jego wiek, występów - kolejno: mistrzostwo Asturii, Galicji, Kraju Basków, Hiszpanii i świata w kategorii junior, młodego Hiszpana wziął pod swoje „bogate” skrzydła niespełniony w F1 Adrian Campos. Dzięki jego wsparciu i wielkiemu, a co ważniejsze, stopniowo spełniającemu się talentowi, Alonso wygrywał także serie dla „starszaków” - Euro Open by Nissan i wyścig w Spa w Formule 3000. O dokonaniach małolata z Oviedo coraz śmielej zaczynia się mówić w padoku F1. W 2001 Hiszpan zostaje zakontraktowany przez słabe Minardi, aby w rok później, już pod skrzydłami „ojca chrzestnego” F1, Flavio Briatore, testować bolidy ING Renault.

Rok 2003 to pierwsza wygrana Alonso w wyścigu z cyklu Grand Prix F1. Na torze Hungariorig (Węgry) Hiszpan tryumfuje, stając się najmłodszym kierowcą w historii, który zdołał stanąć na najwyższym stopniu podium (22 lata i 26 dni). Sezon kończy na miejscu szóstym, rok później jest czwarty w „generalce”. Rok 2005 to prawdziwy popis Alonso, który na usprawnionym R25 wygrywa siedem wyścigów i już na dwa starty przed końcem zapewnia sobie tytuł mistrzowski. Pasjonujący finisz sezonu 2006 okraszony znakomitym pojedynkiem z bogiem absolutnym F1, Michaelem Schumacherem, kończy się zwycięstwem hiszpańskiego Prometeusza. Drugi sezon, drugi tryumf ING Renault.

Nieudany rok 2007 w McLarenie, w którym mistrz traktowany bywa jak towar drugiego sortu, zwieńczony zostaje trzecim miejscem. Powrót do słabszego bolidu Renault owocuje dwoma wygranymi (Singapur, Japonia). Nowonarodzony Alonso kończy sezon 2008 z dorobkiem 61 punktów (5 lokata) , ale rozciąga perspektywę dalszej współpracy z teamem Briatore na dwa kolejne lata.
Przynajmniej tak wszyscy myśleli. Ale sezon 2009 dla Alonso to gorzka nauka jazdy w tyle stawki, był tylko jedne przebłysk geniuszu, czyli wywalczone w GP Węgier Pole Position, które zespół z łatwością zmarnotrawił podczas wyścigu nie dokręcając opony w jego Renault. Wybuch afery crash-gate, słaby R29. I po nasilających się plotkach wreszcie ogłoszenie kontrakty Hiszpana z Ferrari.

I tak znów we wszystkich Hiszpanach ożyła nadzieja że może być lepiej. Że mogą znów tłumami przybywać na tory F1, że mogą znów kibicować Fernando. Że owszem istnieje piłka nożna, ale Alonso może znów zostać mistrzem świata F1. Życie zdefiniowało debiut w czerwonych barwach po swojemu. Najpierw na słodko – zwycięstwem w GP Bahrajnu. Później nastąpił dołek. Przełomem okazało się GP Monako. Po rozbiciu bolidu w sobotnim treningu, pogoń za skradzionymi marzeniami stanowiła swoiste przełamanie się zarówno Alonso jak i całego teamu.

Czymże byłaby jednak osoba Alonso, bez kontrowersji? Do dziś nie milkną echa wyścigu na Hockenheim. Tego, że niefortunnie znalazł się za Felipe. Inną sprawą jest że Ferrari rozwiązało to tak jak zawsze. Prawda jest taka, że po raz kolejny - mimo licznych przeciwności - udowodnił swoją wartość i to, ze prawdopodobnie to On jest najlepszym kierowcą w stawce.

Czy będzie lepiej w 2011? A może po raz kolejny, do pełni szczęścia zabraknie niewielkiej dawki punktów?