W świecie Formuły 1, gdzie drzwi do królewskiej kategorii wyścigowej otwierają się rzadko i tylko dla wybranych, droga z Formuły 2 do wymarzonego kokpitu jest często wyboista i pełna niespodzianek. Amerykański talent, Jak Crawford, wicemistrz F2, ma jednak jasno wytyczony cel i datę zapisaną w kalendarzu: rok 2027 ma być tym decydującym o jego debiucie w F1. Czy jego strategia, oparta na roli kierowcy rezerwowego, przyniesie oczekiwany sukces, czy skończy jak wielu ambitnych juniorów?
Rok 2027: Czy to będzie „najlepsza szansa” Crawforda na F1?
Jak Crawford, były podopieczny juniorskiego programu Red Bulla, a obecnie kierowca testowy Aston Martina od 2024 roku, cierpliwie czeka na swoją szansę. Srebrne strzały z Silverstone pozostają nieugięte – duet Fernando Alonso i Lance’a Strolla jest na razie kompletem, co zamyka Amerykaninowi drogę do startów w nadchodzących sezonach. Ta sytuacja, choć frustrująca dla każdego aspirującego kierowcy, skłania do strategicznego planowania, a Crawford celuje konkretnie w rok 2027.
Ostatnie plotki dotyczące potencjalnych opcji dla Crawforda, w tym rozmowy z nowo powstającym zespołem Cadillac, również nie przyniosły natychmiastowego kontraktu wyścigowego. Zamiast młodego talentu, Cadillac postawił na sprawdzone nazwiska, angażując weteranów F1, takich jak Sergio Pérez i Valtteri Bottas – ten ostatni sam określił tę decyzję jako „oczywistą” (ang. no-brainer), co tylko potwierdza, jak trudno jest przebić się do pierwszej dziesiątki zespołów.
Crawford ma zamiar pójść drogą, którą wytyczył Oscar Piastri. Po zdobyciu tytułu w F2, Piastri spędził rok na byciu kierowcą rezerwowym, co ostatecznie zaowocowało spektakularnym transferem z Alpine do McLarena i rewelacyjnym sezonem 2023 w F1. Ta strategia wymaga jednak żelaznej dyscypliny i, co najważniejsze, utrzymania widoczności.
Podczas Grand Prix Las Vegas w zeszłym roku, Crawford jasno określił swoje oczekiwania wobec czasu spędzonego w cieniu głównej sceny:
„Myślę, że ’27 to, oczywiście, moja najbliższa szansa.”
„Będę miał nadzieję, że nadal będę istotny, po zaledwie roku przerwy od ścigania się w F2, dobrze kończąc ten sezon, i będąc w padoku na wszystkich wyścigach w przyszłym roku.”
Bycie obecnym w padoku, nawet bez stałego miejsca za kierownicą bolidu, jest kluczowe dla utrzymania nazwiska w obiegu medialnym i w głowach szefów zespołów.
„Czuję, że to dobrze być w pobliżu padoku, utrzymuje to twoje nazwisko na ustach ludzi, widzą cię. Dlatego uważam, że ’27 to moja najlepsza okazja na fotel wyścigowy.”
Rezerwowy błąd czy recepta na sukces? Pułapki bycia „trzecim kierowcą”
Mimo optymizmu Crawforda, historia F1 zna przypadki, gdy rola kierowcy rezerwowego nie przełożyła się na stały kontrakt. Przykład Felipe Drugovicha, który po trzech latach roli rezerwowej w Aston Martinie postanowił zrezygnować z nadziei na F1 i przeniósł się do Formuły E, stanowi poważne ostrzeżenie. W Formule 1, marzenie o premierze to jedno, a jego realizacja to drugie.
Sam Crawford zdaje sobie sprawę z presji, jaka ciąży na wszystkich kierowcach rezerwowych, którzy aspirują do bycia pełnoprawnymi zawodnikami Grand Prix:
„Oczywiście, zawsze jest pewien niepokój, że nie uda ci się zdobyć miejsca w Formule 1, ponieważ to marzenie każdego.”
„Wszyscy kierowcy rezerwowi, którzy tu są, chcą ścigać się na pełen etat w F1.”
„Więc oczywiście, jeszcze tam nie jesteś, więc nadal starasz się o to walczyć i musisz na to zapracować, oczywiście.”
Jednak Amerykanin stara się nie koncentrować na negatywnych scenariuszach, podkreślając, że jego koncentracja jest w pełni skierowana na rolę w Aston Martinie:
„Nie martwię się. Czuję, że jeśli wykonam dobrą robotę w mojej roli, to w przyszłości pojawią się możliwości.”
Pełne skupienie na F1: Czy brak programu wyścigowego to atut?
Wielu analityków zastanawia się, czy całkowite wyłączenie się z regularnego ścigania na rok 2026 nie zaszkodzi dynamice Crawforda. W końcu młodzi kierowcy potrzebują doświadczenia na torze. Crawford jednak widzi w tej sytuacji korzyść, a liczne testy z Astonem Martinem sugerują, że jego zaangażowanie w program F1 jest intensywne.
Zamiast rozdzielać uwagę między wymagające serie, jak F2 i Formuła E (z którą częściowo miał do czynienia w tym roku), Crawford zamierza w pełni zanurzyć się w świecie bolidów „srebrnych strzał”.
„Nie muszę też koncentrować się na Formule 2 i Formule E, co robiłem trochę w tym roku.”
„Pełne skupienie [jest] na programie F1, więc dobrze będzie być w pełni skupionym na tym, i myślę, że to najlepiej mnie przygotowuje.”
Jego zdaniem, poziom, który osiągnął w wyścigach, jest już wystarczająco wysoki, by reszty nauczyć się w symulatorze i na sesjach testowych w samochodzie F1.
„Czuję, że jestem na dobrym poziomie, zwłaszcza w moim ściganiu, więc jeśli chodzi o cokolwiek później, muszę się po prostu nauczyć i być w pobliżu zespołu Formuły 1.”
„I czuję, że wszystko, czego muszę się nauczyć w Formule 1, oprócz oczywiście ścigania się w Formule 1, mogę zrobić dzięki czasowi na torze, czasowi w symulatorze, byciu na wyścigach.”
Czy ten pełny etat w roli rezerwowego przyniesie mu miejsce przy stole w 2027 roku? Czas pokaże, ale strategia jest odważna i w pełni podporządkowana jednemu celowi: znalezieniu się w stawce F1, i to w barwach zespołu, który ma ambicje sięgające czołówki.
