McLaren, po elektryzującym powrocie i sercu pełnym nadziei, znalazł się w osobliwej, wręcz paradoksalnej sytuacji tuż przed finałem sezonu w Abu Zabi. Ta ekipa, która mogła zafundować nam najpiękniejszy scenariusz, teraz balansuje na krawędzi historycznego antyklimaksu, gdzie Lando Norris stałby się bardziej ofiarą niż triumfatorem wyścigu.
Czy McLaren cierpi na syndrom mistrzowskiego stresu?
Ostatnie Grand Prix z pewnością nie poszły po myśli ekipy z Woking, a atmosfera w zespole wydaje się gęstnieć pod naporem rosnącej presji. W Las Vegas nastąpiło spektakularne tąpnięcie, kiedy zbyt nisko ustawiona wysokość podwozia spowodowała dyskwalifikację obu bolidów – błąd amatorszczyzna na tym poziomie. Tydzień później, w Katarze, zaserwowano nam kuriozalny pokaz strategicznego chaosu.
Pytanie brzmi: dlaczego McLaren, jako jedyny zespół, postanowił nie skorzystać z darmowego pit stopu? Jak sam zespół wyjaśniał, Andrea Stella utrzymywał, że obawiano się wpadnięcia w pułapkę zakorkowanego toru, jeśli zdecydują się na serwis. Jak się okazało, tylko oni tak myśleli. Nikt inny nie miał złudzeń co do rzadkiej okazji zapewnianej przez darmowe zatrzymanie w boksie.
„Dlaczego McLaren, jako jedyny zespół, zdecydował się nie zjechać na pit stop, nikt tak naprawdę nie wiedział.”
Zrozumiałe jest, że nie ściągnięto Oscara Piastriego z pozycji lidera, trzymając się tej ryzykownej kalkulacji braku ruchu w alei serwisowej. Ale dlaczego nie zastosowano strategii dzielonej? Dlaczego nie wezwano Norrisa, gdy do boksów zjechał Max Verstappen? Czy to była próba zachowania pozorów równego traktowania kierowców, która ostatecznie zniszczyła szanse na optymalny wynik obu?
Czy Lando Norris jest faworyzowany przez stajnię?
W tych decyzjach aż bije podejrzenie o subtelne faworyzowanie Norrisa. Być może obawa przed podwójnym postojem (double stack), który mógł kosztować Norrisa cenne pozycje, sprawiła, że zespół postanowił nie ryzykować i nie sprowadzić żadnego z kierowców, by zachować status quo i „święty spokój”? Zamiast maksymalizować szanse na zwycięstwo poprzez dywersyfikację strategii, McLaren postawił na równą grę, która w efekcie zniweczyła szanse obu.
Piastri z pewnością to wszystko przemyślał. Australijczyk, który na torze Losail nie popełnił najmniejszego błędu, zobaczył, jak zwycięstwo wymyka mu się z rąk przez fatalny błąd zespołu. Człowiek, który rzadko pokazuje emocje, wyglądał na autentycznie sfrustrowanego.
Jest to o tyle uzasadnione, że w ostatnich miesiącach szczęście go opuszczało. Po świetnym występie w Zandvoort musiał oddać drugą pozycję Norrisowi we Włoszech, by chwilę później zostać zahaczonym przez Brytyjczyka na starcie w Singapurze. Co ciekawe, w przeciwieństwie do Monzy, incydent ten nie spowodował wydania poleceń zespołowych na korzyść Piastriego.
Oczywiście, McLaren nie działa świadomie przeciwko swojemu kierowcy, ale stwierdzenie, że obóz Piastriego ma poczucie, iż zespół wolałby, by to Norris sięgnął po tytuł, to niedopowiedzenie.
Tymczasem Norris w Katarze był nieobecny. W weekend, w którym po raz pierwszy w karierze miał match point na mistrzostwo świata, Brytyjczyk nie potrafił stanąć na wysokości zadania. Sprint dał mu co prawda podium, ale niedziela to rozczarowujące P4. Chociaż jego niedziela była w dużej mierze winą zespołu, Norris nie przypominał tego kierowcy, który w poprzednich weekendach wyciskał z bolidu maksimum. Nagły powrót „Norrisa spod obciążeniem” był widoczny, a uratowała go jedynie pomyłka Kimi Antonellego; inaczej musiałby finiszować w Abu Zabi na P2, a nie P3, by przypieczętować tytuł.
Czy tytuł zdobyty z poczęstunku będzie plamą na karierze?
McLaren stworzył sobie sytuację, z jednej strony komfortową, ale z drugiej diabelsko skomplikowaną, w zależności od tego, jak potoczy się weekend na Yas Marina. Scenariusz, w którym Norris po prostu zajmuje P3, jest najbardziej prawdopodobny. Bolid Bolidy McLarena wciąż są najlepsze w stawce i przy normalnym przebiegu rywalizacji, powinny poradzić sobie na tym obiekcie. Potrójne sesje treningowe dają czas na właściwe ustawienie auta, więc P3 dla Brytyjczyka wydaje się celem realistycznym.
Niemniej jednak, presja na Norrisa będzie tylko narastać. Jeśli w Katarze zniknął, co się stanie w Abu Zabi, gdy trzeba będzie postawić wszystko na jedną kartę? Czy to P3 to jest takie pewne, czy może kierowcy tacy jak George Russell czy Charles Leclerc nagle postanowią popsuć Norrisowi szyki?
Najtrudniejsze położenie ma Piastri. Jeżeli wygra wyścig, a Norris skończy na P6 lub niżej, Australijczyk faktycznie zostanie mistrzem świata. Ale jeśli Norris będzie czwarty lub piąty, McLaren może stanąć przed koszmarnym dylematem.
Sytuacja stanie się krytyczna, gdy Verstappen będzie prowadził, a Piastri znajdzie się tuż przed Norrisem. Wtedy walka o tytuł dla Australijczyka byłaby niemożliwa, ale oddając pozycję Norrisowi, kierowca McLarena zdobyłby mistrzostwo. To, rzecz jasna, doprowadziłoby do największego antyklimaksu w historii Formuły 1.
Wyobraźmy sobie ten scenariusz: Verstappen prowadzi, Piastri jest drugi, a Norris czwarty. W tym momencie Verstappen ma tytuł. Stella już po GP Kataru sugerował, że w takiej sytuacji polecenie zespołowe byłoby „właściwe”. Oznaczałoby to, że Piastri musiałby oddać dwa miejsca, by uczynić Norrisa mistrzem globu.
Taki obrót spraw byłby nie tylko największym rozczarowaniem w historii sportu, ale mógłby zdefiniować karierę Norrisa na zawsze. Kariery kierowców, jak Michael Schumacher, były latami naznaczone aferą austriacką z 2002 roku, a chodziło tam tylko o jedno zwycięstwo. Wygrany w ten sposób tytuł mistrzowski to zupełnie inna skala.
Trzeba się też zastanowić, czy Norris w ogóle by na takim wyniku skorzystał. Owszem, w statystykach widniałby tytuł mistrzowski, ale jaką cenę by to kosztowało? Tytuł zdobyty w tak kontrowersyjny sposób nie skończyłby się jedynie na chwilowych gwizdach; negatywne echo mogłoby ciągnąć się latami.
Krótko mówiąc: presja na Norrisa jest gigantyczna. Jest on jedynym z trójki pretendentów, który ma swój los we własnych rękach – P3 daje mistrzostwo. Jeśli mu się to nie uda, musi liczyć na polecenia zespołowe i… chęć do współpracy kolegi z zespołu. Jedno jest pewne: finał sezonu F1 nie będzie ani nudny, ani przewidywalny.
