Hamilton to nie Luter King

Kto by przypuszczał, że rozsmakowanej tryumfem Hamiltona Anglii szybko przejdzie przełknąć gorzką tabletkę na uspokojenie. Sprawcą nowego zamieszania jest Bernie Ecclestone, a w zasadzie jego komentarz w sprawie (domniemanych?) rasistowskich treści odnoszonych w stronę Hamiltona: „Rasizm? to był raczej jakiś żart”. Szef Jedynki nie spodziewał się jednak, że w obronie narodowego bohatera staną wszyscy.


Nikt nie dyskutuje z tezą, że jakakolwiek dyscyplina sportowa powinna być wolna od rasistowskich uprzedzeń. Nie dyskutuje z nią także Ecclestone, choć forma, w jaką obrał swoje ostatnie wypowiedzi, mogłaby zwiastować stanowisko odmienne. Formuła 1 jest zresztą jednym z najmniej narażonych na rasistowskie uprzedzenia sportów, bez mała wyprzedza w tym względzie piłkę nożną, lekką atletykę czy koszykówkę.

Piłkarze, także w Anglii, na co dzień spotykają się z nieposzanowaniem prawa do tolerancji. Niektórzy wychodzą temu naprzeciw, uczestnicząc w akcjach typu (Let’s kick racism out of football), inni - jak Samuel Eto’o z Barcelony - ostentacyjnie schodzą z boiska w trakcie meczu, gdy w ich stronę kierowane są „małpie” gesty. A Hamilton odpowie, w biegu, krótko, jak gdyby kilka naprędce wypowiadanych słów miała załatwić sprawę. A jest Lewis gwiazdę niewyobrażalnego wręcz formatu, o poparciu większym pewnie niż Barack Obama. Nikt nie każe Brytyjczykowi odgrywać roli Lutera Kinga F1. Nikt nie zmusza go także, by na znak protestu wysiadł z bolidu podczas wyścigu...Ale gdy cały świat wmawia Hamiltonowi, że doświadcza przykrej nietolerancji i powinno go to boleć, to coś tu nie jest w porządku.

Jeden z ambasadorów FARE, Paul Elliot wezwał dziś Berniego Ecclestona do rezygnacji z piastowanego przez niego stanowiska. „Jego komentarza są żałosne i uwłaczające" - grzmiał Elliot. "Lewis Hamilton wniósł ogromnie wiele w promocję kraju i sportu, a ten sport ma obowiązek ochrony jego i jego rodziny”. Brytyjska wrażliwość na rasistowskie zagrywki jest dziś zaskakująca, a śmiem twierdzić, że będzie jeszcze większa, bo w medialno-brukowym nakręcaniu ideowych wojenek są Anglicy znakomici (Maxa Mosley’a historia z sadomasochistyczną orgią w tle). Co innego, gdyby mistrzem był Button, a Hamilton „kręciłby” się w środku stawki. Czy i wtedy, z równie wielkim zapałem, całe Wyspy grzmiałby „kick the racism out of F1”?

Ciekawe, ilu brytyjskich fanatyków Hamiltona „brzydko” komentowało przed telewizorami ubiegłorocznego Alonso, tegorocznego Massę i Kubicę z ostatniego okrążenia ostatniego wyścigu?